Αναζήτηση - Περιεχόμενο
GoogleSiteSearch
Αναζήτηση - Κατηγορίες
Αναζήτηση - Επαφές
Αναζήτηση - Περιεχόμενο
Αναζήτηση - Ροές Ειδήσεων
Αναζήτηση - Διαδικτυακοί Σύνδεσμοι

Γλυκά, Ρωσικά Χριστούγεννα!

Γράφτηκε από τον/την Αρετή Μουλακάκη - Chef & Food Editor
Κατηγορία: Blog Δημιουργήθηκε : Δευτέρα, 21 December 2015 09:58

Αν σας πει κάποιος Τσουρτσχέλα, Πριάνικ, Παστιλά, Πτίτσιε μολοκό είμαι σίγουρη πως οι περισσότεροι από εμάς δεν θα ξέρουν τι λέμε. Είμαι όμως επίσης σίγουρη πως όλοι θα τρώγαμε τα Χριστουγεννιάτικα

Ρώσικα Γλυκά που μόλις ανέφερα. Πολλοί γνωρίζουν αρκετά παραδοσιακά πιάτα της ρωσικής κουζίνας. Όμως λίγοι ξέρουν τα γλυκά, για τα οποία τρελαίνονται οι Ρώσοι. Μάλιστα, στο σπίτι τους, δεν υπάρχει περίπτωση να μην σας προτείνουν, μαζί με ζεστό τσάι και κάποιο γλυκό. Ιδού οι γλυκιές δημιουργίες των Ρώσικων σπιτιών.

 

Μελόψωμο (τούλσκι πριάνικ = тулъский пряник)

Δικαίως μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα από τα αρχαιότερα ρωσικά γλυκά. Αυτό το είδος ψωμιού ήταν γνωστό ήδη στους αρχαίους Αιγύπτιους, και εμφανίστηκε στη σύγχρονη Ρωσία κατά τον 9ο αιώνα, όταν οι θρυλικοί Ριούρικ και Ολέγκ ένωναν σ' ένα κράτος τις μεμονωμένες φυλές των Ανατολικών Σλάβων και Φιννοούγγρων. Εκείνη την εποχή το μελόψωμο παρασκευαζόταν από μείγμα αλευριού σικάλεως με μέλι και χυμό από μούρα. Η αλήθεια είναι ότι τη ρωσική του ονομασία - “πριάνικ”- την απέκτησε όταν άρχισαν να προσθέτουν σ' αυτό μπαχαρικά από την Ινδία και την Μέση Ανατολή. Αυτά διαδόθηκαν στη Ρωσία κατά τον 12ο και 13ο αιώνα. Το διασημότερο “πριάνικ” προέρχεται από την Τούλα. Συνήθως έχει τετράγωνο σχήμα και γέμιση από μαρμελάδα ή συμπυκνωμένο γάλα. Παράγεται δε, σε εργοστάσια της πόλης της Τούλα, που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 200 χλμ. νότια της Μόσχας.

 

Παστιλά με φρούτα (пастила = παστιλά) 

Οι Ρώσοι έμποροι είχαν αναπτυγμένες εμπορικές σχέσεις με την αραβική Ανατολή. Δεν είναι τυχαίο ότι το δεύτερο πιο δημοφιλές ρωσικό γλυκό –η “παστιλά”- ακόμη και σήμερα θυμίζει έντονα το λουκούμι. Όμως τα βασικά συστατικά της, που εμφανίστηκε στην Ρωσία κατά τον 14ο αιώνα, ήταν τα ντόπια ξινά μήλα και το μέλι. Το 15ο αιώνα άρχισαν να προσθέτουν ασπράδι αυγού ώστε να αποκτήσει λευκό χρώμα. Μέχρι τον 19ο αιώνα ο τρόπος παρασκευής της πιο νόστιμης παστιλά - ης Κολόμενσκαγια– κρατήθηκε μυστικός, ώσπου οι Γάλλοι πρόσθεσαν χτυπημένο ασπράδι σε πουρέ από μήλα και φρούτα, και έφτιαξαν έτσι μια καινούργια λιχουδιά, το γαλλικό ζαχαρωτό. Την ίδια εποχή Ρώσοι ζαχαροπλάστες αντικατέστησαν στη συνταγή, το μέλι με τη ζάχαρη, και σ' αυτή τη μορφή το γλυκό παρασκευάζεται και σήμερα.

 

Τούρτα “Του πουλιού το γάλα” (птичье молоко = Πτίτσιε μολοκό)

Αυτή η τούρτα με την αρκετά παράξενη ονομασία –ποιο πουλί δίνει άραγε γάλα;- και με την πολύ απλή μορφή (μια παχιά τετράγωνη πλάκα καλυμμένη με σοκολάτα), στην ουσία είναι ίσως το καλύτερο ρωσικό γλυκό. Δεν είναι τυχαίο ότι το “Πτίτσιε μολοκό” ήταν η πρώτη τούρτα που την εποχή του σοσιαλισμού έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Η συνταγή της δημιουργήθηκε από ομάδα ζαχαροπλαστών με επικεφαλής τον αρχιζαχαροπλάστη του περίφημου εστιατορίου, “Πράγα” της Μόσχας, Βλαντίμιρ Γκουράλνικ. Πρόκειται για μια θρυλική προσωπικότητα για τους Ρώσους ζαχαροπλάστες. Αυτή η συνταγή λοιπόν, αποτέλεσε τη συνέχεια του γαλλικού ζαχαρωτού με μερικές τροποποιήσεις. Η τούρτα είναι πολύ αγαπητή και σήμερα στην Ρωσία, αν και συχνά μπορεί να πέσει κανείς πάνω σε «πλαστογραφία», ακόμη και στα πολυτελέστερα καταστήματα. Οι πλαστογραφίες, βέβαια, τρώγονται και ενίοτε είναι νόστιμες, αλλά σε σύγκριση με το πρωτότυπο αριστούργημα είναι σαν τις προϊστορικές τοιχογραφίες απέναντι στη Μόνα Λίζα του Λεονάρντο ντα Βίντσι.

 

“Τσακ-Τσακ” (цак цак)

Το “Τσακ-τσακ” είναι ένα από τα πιο δημοφιλή στην Ρωσία γλυκά, δανεισμένο από τουρκόφωνους λαούς. Μπήκε στην λίστα μας γιατί ακόμη και σήμερα είναι το παραδοσιακό πιάτο των Τατάρων και των Μπασκίρ, που αποτελούν δύο από τις πολυπληθέστερες εθνότητες στην Ρωσική Ομοσπονδία. Εντούτοις, σε αντίθεση με την παστιλά, η συνταγή του τσακ-τσάκ παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητη από την αρχαιότητα. Αυτό το ανατολίτικο γλυκό φτιάχνεται από μαλακιά ζύμη και φρέσκα αυγά, που αναμιγνύονται και μορφοποιούνται σε λεπτά ραβδάκια, σαν χυλόπιτες, ή σφαιρίδια, τα οποία κατόπιν τηγανίζονται σε λάδι, στοιβάζονται κωνοειδώς και τέλος περιχύνονται με ζεστό σιρόπι που προετοιμάζεται με βάση το μέλι. Στη συνέχεια το αφήνουν να κρυώσει κι έπειτα σερβίρουν.

 

Τούρτα “Πράγα” (торт прага)

Αυτή η παραλλαγή της βιενέζικης τούρτας “Ζάχερ Τόρτε” έχει ελάχιστη σχέση με την πρωτεύουσα της Τσεχίας. Ο δημιουργός της, και πάλι ο Βλαντίμιρ Γκουράλνικ, στην αρχή της επαγγελματικής του πορείας, σπούδασε την τέχνη της ζαχαροπλαστικής κοντά σε Τσέχους ζαχαροπλάστες, που έρχονταν τακτικά στη Μόσχα για ανταλλαγή εμπειριών. Για την παρασκευή αυτής της τούρτας χρειάζεται κρέμα βουτύρου τεσσάρων ειδών, κι ανάμεσα στα συστατικά της υπάρχουν το κονιάκ και διάφορα λικέρ, ενώ η ίδια η ζύμη εμποτίζεται με ρούμι. Το βιενέζικο πρωτότυπο δεν έχει καθόλου κρέμα στην συνταγή του. Η πιο επιτυχημένη ανταγωνίστριά της, είναι η τούρτα “Πτίτσιε μολοκό”.

 

Βατρούσκα (батрушка)

Άλλο ένα αντιπροσωπευτικό γλυκό της ρωσικής κουζίνας, που έφτασε σε μας από τα βάθη του χρόνου. Η “βατρούσκα” είναι το πιο πρωτόγονο είδος ζαχαροπλαστικής, ήδη οι παλιές σλαβικές φυλές την είχαν στην κουζίνα τους. Πρόκειται για πίτα με ζύμη που φτιάχνεται είτε με μαγιά, είτε με ζάχαρη και βούτυρο, ή άζυμη ζύμη, και έχει στρογγυλεμένες άκρες. Για γέμισμα χρησιμοποιούνται τα πιο απλά γλυκά συστατικά (ανθότυρο με ζάχαρη, μαρμελάδα, συμπυκνωμένο γάλα κ.ά.). Παρόλο που η συνταγή της είναι άκρως απλή, η ζήτηση γι' αυτήν είναι μεγάλη και την βρίσκει κανείς χωρίς πρόβλημα στους πάγκους των καταστημάτων. Πωλείται όμως σε καταστήματα αρτοποιίας και όχι σε ζαχαροπλαστεία.

 

Τσουρτσχέλα (чурчхела)

Εκείνοι οι τυχεροί που θα βρεθούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Σότσι το 2014, σίγουρα θα έχουν την δυνατότητα να δοκιμάσουν μία λιχουδιά από την κουζίνα του Καυκάσου, διαδεδομένη κυρίως σε παραθεριστικές περιοχές της Νότιας Ρωσίας. Παρασκευάζεται από καρύδια περασμένα σε κλωστή μέσα σε χυμό από σταφύλι που συμπυκνώνεται με αλεύρι. Αυτό το γλυκό δικαίως χαρακτηρίζεται ως το πιο υγιεινό προϊόν ζαχαροπλαστικής, γιατί περιέχει πολλή γλυκόζη και φρουκτόζη, φυτικά λίπη, πρωτεΐνες, οργανικά οξέα και βιταμίνες. Ωστόσο, πρόκειται μάλλον για το πιο χρονοβόρο γλυκό στην λίστα μας. Μόνο για την αποξήρανση της τσουρτσχέλας στον ήλιο, χρειάζονται πάνω από δύο εβδομάδες, ενώ για την ωρίμανσή της απαιτούνται έως τρεις μήνες. Στο τέλος όμως αποκτά γευστικές αποχρώσεις που παραπέμπουν στην σοκολάτα, αν και δεν έχει καθόλου κακάο ανάμεσα στα συστατικά της.

 

“Σίρνικι” και τηγανίτες (сирники)

Οι τηγανίτες (“αλάντι”), όπως και τα “σίρνικι” -τηγανίτες από λευκό τυρί– από μόνα τους δεν μοιάζουν με γλυκό επιδόρπιο. Είναι τα συμπληρώματα που τους κάνουν να ανήκουν στον κόσμο της ζαχαροπλαστικής. Τέτοια είναι η σμετάνα (ξινή κρέμα γάλακτος), η μαρμελάδα, το μέλι ή το σιρόπι. Επίσης, τα σίρνικι καμιά φορά περιέχουν συμπληρώματα μεγάλης διατροφικής αξίας. Εκτός από αλεύρι, τυρί και αβγά στο μείγμα προστίθενται καρότο, αποξηραμένο βερίκοκο, μήλο, αχλάδι, καρύδι, κολοκύθι, που καθιστούν το πιάτο όχι μόνο νόστιμο, αλλά και υγιεινό.

 

Σμόκβα (смоква)

Πρόκειται για ένα γλυκό, ξεχασμένο τώρα, που μπορεί όμως να το συναντήσει κανείς ακόμη σε ρωσικά χωριά. Παλαιότερα το έλεγαν επίσης “αποξηραμένο παραδεισένιο μήλο”. Είναι κάτι ανάμεσα σε μαρμελάδα και παστιλά. Παρασκευάζεται από φρούτα που περιέχουν πολλή πηκτίνη (μήλα, κυδώνια, δαμάσκηνα και σόρβον). Αξιοσημείωτο είναι πως τις παλαιότερες εποχές “σμόκβα” έλεγαν το αποξηραμένο σύκο. Ήταν όμως πολύ ακριβό για απλούς ανθρώπους και ένας άγνωστος μάγειρας αποφάσισε να δημιουργήσει ένα γευστικό ανάλογο (γλυκό από φρούτο με βάση την ντόπια πρώτη ύλη), που το έβρασε σε σιρόπι ζάχαρης. Από τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν η γαλλική κουζίνα έκανε την εμφάνισή της στην Ρωσία, οι ονομασίες των γλυκών από φρούτα διαφοροποιούνται και εξευρωπαΐζονται. Ετσι τώρα, αρχίζουν και πάλι να αποκαλούν “σμόκβα” τους καρπούς της συκιάς. Όμως σε κάποιες περιοχές της περιφέρειας το ιστορικό όνομα αυτού του συνηθισμένου γλυκού διατηρήθηκε.